Het innerlijke kind
Waarom je reactie soms groter is dan de situatie
Iemand antwoordt niet op je bericht, en je bent er de hele avond mee bezig. Je krijgt één opmerking op je werk, en je twijfelt aan alles wat je kan.
Je partner zucht, en je voelt je meteen schuldig.
Achteraf weet je het zelf ook: dit was niet zo erg.
En toch voelde het zo. Waarom?
Wat je lijf zich herinnert
Je hebt twee soorten geheugen.
Het eerste is je verhalend geheugen. Daarmee weet je wat er gebeurde: je eerste schooldag, die zomer aan zee. Dat geheugen werkt pas echt vanaf een jaar of drie, vier.
Het tweede werkt al vanaf je geboorte, en het slaat geen verhalen op. Het slaat gevoelens op, lichaamsreacties en verwachtingen. Een stem die harder wordt, betekent gevaar. Stil zijn betekent veilig. Lief zijn betekent dat ze je graag zien. Het weet niet meer wanneer het dat leerde. Het weet alleen: zo is het.
En dat geheugen werkt nog altijd. Als iets vandaag lijkt op toen, reageert je lijf zoals toen. Zonder herinnering erbij. Je voelt alleen het gevoel.
Daar zit wat we je innerlijke kind noemen. Het is niet zweverig. Het is het deel van jou dat als kind iets nodig had en het niet genoeg kreeg. Gezien worden. Getroost worden. Gewoon mogen zijn. Dat deel stuurt vandaag nog mee.
Een kind past zich aan, want het moet
Een kind kan niet weggaan. Het kan niet zeggen: dit past niet bij mij, ik zoek een ander gezin. Het heeft maar één keuze: zich aanpassen. Stil zijn als mama moe is. Flink zijn als papa het druk heeft. Helpen. Lachen. Niets vragen.
Dat is geen zwakte. Het is het slimste wat een kind kan doen. Alleen nam je het mee. En nu je volwassen bent, reageert dat jonge deel nog altijd op de oude manier. Je hoeft daarvoor geen zware jeugd gehad te hebben. Ik hoor vaak: “Maar Caroline, mijn ouders deden hun best.” Dat geloof ik. Het gaat niet over schuld. Het gaat over wat jij toen nodig had, en of daar genoeg ruimte voor was.
Drie vragen voor het moment zelf
Merk je dat je reactie groter is dan de situatie? Adem dan eerst één keer lang uit. En stel jezelf deze drie vragen. Je kan het in stilte doen, midden in een vergadering als het moet.
1. Hoe oud voel ik me nu? Het antwoord komt meestal meteen. Zes. Negen. Twaalf. Op het moment dat je het benoemt, sta je er al een beetje naast.
2. Wat had ik toen nodig? Niet wat er gebeurd is. Alleen wat dat meisje nodig had. Dat iemand zei dat het niet haar schuld was. Dat ze niet flink hoefde te zijn.
3. Wat heb ik nu nodig? Jij bent volwassen. Jij kan het jezelf geven, of erom vragen. Een pauze. Een glas water. Tegen jezelf zeggen: je hebt niets fout gedaan.
- Hoe oud voel ik me nu?
Het antwoord komt meestal meteen. Zes. Negen. Twaalf. Op het moment dat je het benoemt, sta je er al een beetje naast. - Wat had ik toen nodig?
Niet wat er gebeurd is. Alleen wat dat meisje nodig had. Dat iemand zei dat het niet haar schuld was. Dat ze niet flink hoefde te zijn. - Wat heb ik nu nodig?
Jij bent volwassen. Jij kan het jezelf geven, of erom vragen. Een pauze. Een glas water. Tegen jezelf zeggen: je hebt niets fout gedaan.
Zij deed wat ze kon. Nu ben jij er.
Je hoeft het verleden niet op te rakelen om het te laten rusten. Je mag dat jonge deel leren zien. Zodat jij weer aan het stuur zit, en zij op de achterbank mag.
Zit er veel pijn onder, of blijft het zwaar? Zoek dan iemand die met je meekijkt, zoals je huisarts of een therapeut.
In Freedom kijken we zacht en stap voor stap naar het kind in jou, naar je patronen en je maskers, tot je je eigen kern terugvindt. Online, met twee calls, of één op één met mij.
Waarom je jezelf niet meer herkent in de perimenopauze
“Ik ben mezelf niet meer…”
Ik hoor die zin bijna elke week in mijn praktijk. Van vrouwen van tweeënveertig, zevenenveertig, eenenvijftig. Vrouwen die hun leven altijd goed op de rails hadden. Die werk, gezin en vriendinnen combineerden zonder veel klagen. En die nu merken dat het niet meer lukt.
Je slaapt slechter. Je wordt om drie uur wakker en je hoofd draait. Je bent sneller geraakt, sneller moe, sneller overprikkeld. Je eet gezond en je beweegt, en toch verandert je lichaam. En wat je twintig jaar lang kon wegduwen, lukt plots niet meer.
Ik wil je één ding zeggen voor je verder leest. Je bent niet moeilijker geworden. Je lichaam vraagt iets anders.
Wat er gebeurt in je lichaam
De perimenopauze is de periode vóór je laatste menstruatie. Ze begint voor veel vrouwen al rond hun veertigste, en ze kan vier tot tien jaar duren. In die jaren gaan je hormonen niet netjes omlaag. Ze schommelen. En net die schommelingen voel je.
Progesteron daalt als eerste.
Progesteron is meer dan een vruchtbaarheidshormoon. In je brein wordt het omgezet in een stof die werkt op dezelfde rustreceptoren als een kalmeermiddel. Daalt je progesteron, dan valt een stuk van je natuurlijke rem weg. Veel vrouwen merken dat aan onrustig slapen, meer piekeren en een korter lontje, vooral in de dagen voor hun menstruatie.
Oestrogeen gaat op en neer.
Soms is het hoger dan ooit, soms zakt het plots. Oestrogeen speelt mee in je stemming, je slaap, je temperatuur en hoe je lichaam met suiker omgaat. Die pieken en dalen verklaren waarom je de ene week jezelf bent en de volgende week niet.
Je stresssysteem werkt harder.
Als je slechter slaapt, maakt je lichaam meer stresshormonen aan. En als je stresshormonen hoger blijven, slaap je nog slechter. Je zit in een cirkel. Je buffer wordt kleiner. Kleine dingen voelen groot.
Waarom harder je best doen niet werkt
De meeste vrouwen die bij mij komen, hebben al veel geprobeerd. Strenger eten. Meer sporten. Vroeger opstaan om alles gedaan te krijgen. Het voelt logisch: als het niet lukt, moet ik me meer inspannen.
Maar je lichaam staat al in de stressstand. Een strenger dieet en intensievere trainingen zijn voor je lichaam extra stress. Dan duw je nog harder op het gaspedaal van een auto die al te warm loopt.
Wat je lichaam in deze fase vraagt, is niet meer discipline. Het vraagt meer rust, en de juiste brandstof.
Vier dingen die je vandaag al kan doen
- Eet eiwit bij je ontbijt.
Een ontbijt met alleen koffie, of met brood en confituur, laat je bloedsuiker snel stijgen en weer dalen. Dat voelt je lichaam als stress. Eieren, yoghurt, noten of een restje van gisteren geven je een stabielere start. - Bescherm je slaap alsof het een afspraak is.
Elke avond op hetzelfde uur naar bed. Een koele slaapkamer. Je telefoon buiten je slaapkamer. Het klinkt eenvoudig, maar in deze fase maakt het een groot verschil. - Kies zachtere beweging.
Wandelen, yoga, krachttraining aan een rustig tempo. Dat helpt je spieren en je botten zonder je stresssysteem nog meer op te jagen. - Adem lang uit.
Adem vier tellen in en zes tellen uit, een paar minuten per dag. Een lange uitademing geeft je zenuwstelsel het signaal dat het mag zakken. Het is gratis, en je hebt het altijd bij je.
Je bent niet aan het instorten
Veel vrouwen denken in deze jaren dat er iets mis is met hen. Ik zie het anders. Je lichaam heeft gewoon geen ruimte meer om alles te blijven dragen wat het jarenlang droeg. Dat is lastig. En het is ook een kans. Voor veel vrouwen is dit het moment waarop ze eindelijk gaan luisteren.
Twijfel je over je klachten, of zijn ze zwaar? Ga dan zeker langs bij je huisarts of gynaecoloog. Dit artikel vervangt geen medisch advies.
Wil je weten wat jouw lichaam nu nodig heeft?
In Cuerpo BluePrint werken we drie maanden aan je voeding, je energie en je hormonen, samen en op jouw maat.